Onze hospita kan goed koken, zo is dat wat we krijgen tenminste smaakvol. Als we met zes personen een worstje eten, voor iedereen is er dan een stukje van 1 x 1 centimeter, is dat iets bijzonders.
23 april 1944
Laatste nacht is het vliegveld hier gebombardeerd. Ons gastgezin is
van half een tot vier uur 's nachts in de schuilkelder geweest. Buiten
wordt alles groen en begint te bloeien. Door een strook in het raam
kunnen wij het zien, maar wij zitten opgesloten. Wij zijn blij dat het
niet meer zo koud is; bij die vetvrije kost voel je de kou dubbel erg.
Nu maken we ons langzaam zorgen over het geld, lang kunnen we niet meer
betalen, en wat gebeurt dan?
Uur tot uur wachten wij op vrijheid maar wie weet hoe lang dat nog duurt. Duizenden wachten met ons, men zegt dat 50.000 joden hier in Nederland ondergedoken zijn en 100.000 naar Polen, of wie weet waar naartoe, zijn gebracht.
Wij hebben spannende dagen achter ons. B., de broer van onze hospita, bij wie we vijf maanden geweest zijn, is bevriend met een jood (S.) die een gemengd huwelijk heeft en zich heeft laten steriliseren. Hierdoor heeft hij alle rechten van een niet-jood. Deze S. heeft bij zijn vriend B. een portefeuille met fl. 145,- en alle broodkaarten gestolen. Door toeval is dit door derden aan de politie gemeld. S. werd gearresteerd en heeft ook bekend. Maar hij heeft meer geantwoord dan hij gevraagd werd en heeft ook adressen van joden verteld. Zelf heeft hij ook een jaar lang onderdak aan joden geboden en hij wist ook ons adres. Wij waren allen zeer opgewonden. Het is nu meer dan een week geleden en er schijnt niets aan de hand te zijn, maar de angst die men heeft bij zoiets!
2 mei 1944
Donderdag 27 april hebben we vijf uur op zolder gezeten omdat in ons
huisje linoleum gelegd werd. De zolder heeft geen raam (wegens tekort
aan glas) en is pikdonker maar ook dat ging voorbij. In de nacht ervoor
(26/27 april) zijn tussen één en twee uur duizenden vliegtuigen
overgevlogen. Het ging aan de lopende band en was vreselijk beangstigend.
Wanneer komt de bevrijding?
13 mei 1944
Vandaag vijf jaar geleden heeft vader Stgt. verlaten! Acht mei zijn
Sig en Emmy opgepakt, verschrikkelijk. Omdat de Gestapo geen vertrouwen
had in de politie van Enschede werden zij naar Hengelo getransporteerd.
Tien mei zijn we aan het vijfde oorlogsjaar begonnen; hoe lang moet
het nog duren? Ondertussen komt de honger tot in de bezette gebieden.
Gisteren bestond ons avondeten uit vier sneden droog brood die we in
surrogaatthee doopten. Thee zonder suiker en melk. Vanmorgen het ontbijt
was hetzelfde en het middageten was aardappelen zonder boter of vet
en sla zonder olie. Toch hebben wij geen honger, maar mensen die moeten
werken kunnen het niet volhouden.
1 juni 1944
Jullie zouden moeten zien hoe onze kousen eruit zien, ze zijn in alle
kleuren van de regenboog gerepareerd. Wol, garen en naalden zijn onbereikbare
dingen die alleen op de zwarte markt tegen hele hoge prijzen te koop
zijn. Inmiddels heeft vader zijn 79e verjaardag gevierd, zo God wil
in goede gezondheid. Pinksteren is ook voorbij en nog is alles bij het
oude. Wij leven meer dan negentien maanden ondergedoken wachten op de
"Invasie". Sig en Emmy zijn nog in het kamp Westerborg, een
groot privilege. De Gestapo hier gaf een Champagnefeest uit vreugde
over de arrestatie van Sig! Dat noem je cultuur!