Bevrijd zijn is heerlijk, bevrijd worden verschrikkelijk.
Dinsdag 3 april 1945
De brief gaat niet op de post voordat ik jullie niet over de eerste dag
in vrijheid verteld heb. Deze dag heeft veel weer goed gemaakt.
Maandag 2 april kwam 's morgens om acht uur mevrouw Goorhuis, de moeder van Martins beste vriend, met haar dochter. Zij waren versierd met oranje strikken en feliciteren ons met de vrijheid. Zij nodigen ons uit de eerste dag in vrijheid bij hen door te brengen en verwachten ons om twaalf uur. E. en ik kleden ons aan. Ondertussen krijgen we bloemen van de buren en visite van de heer Croiset, de magnetiseur, die ons hier ondergebracht heeft. Om tien uur gaan we samen met onze hospita en haar drie kinderen de straat op. Overal hangen vlaggen.
We zijn nog geen tien stappen gelopen en we worden geroepen en aangesproken. He, gelukkig Wertheim, leef je nog? We komen niet veel verder. Mensen die we niet kennen groeten ons met veel warmte en drukken ons heel hartelijk de handen. Om elf uur zijn we eindelijk bij de Hengeloschestraat en zien daar de intocht van de Canadezen. Zoiets grandioos moet men gezien hebben. Het is overweldigend. Deze prachtige mensen en de tanks, het nuchtere Nederlandse volk herkende je niet terug. Het was zielverheffend. Toen we eindelijk bij de Goorhuis arriveerden waren we moe van alle emoties. We dronken echte koffie, heerlijk! 's Middags aten we bloemkool, aardappelen, vlees en rijst met frambozensap. In de namiddag echte thee en 's avonds Russische eieren. De weg naar huis was weer een triomf. Hoeveel handen we geschud hebben weet ik niet meer maar uit ieder gezicht sprak echte vreugde. 's Nachts waren E. en ik beiden een beetje ziek; onze magen konden de echte kost nog niet goed verwerken.
----------